شطرنج آنلاین

علیرضا فیروزجا

این روز ها از هر گوشه و کنار، خبر رفتن افراد سرشناس و خبره کشورمان به گوش میرسد.
این بار اما نوبت علیرضا فیروزجا بود.
علیرضا فیروزجا، استاد شطرنج که صاحب رتبه ۱۲ جهان است، رسما اقامت کشور فرانسه را گرفت و طی درخواستی، پرچم این بازیکن در مسابقات، به پرچم فرانسه تغییر پیدا کرد‌. و ما از افتخار داشتن همچین بازیکن ماهری تحت پرچم کشور خودمان محروم ماندیم.


کمی راجع به علیرضا بدانیم
علیرضا فیروزجا یک جوان خبره در عرصه ی شطرنج است که در سال ۱۳۸۲ در بابل متولد شده است. علیرضا تنها زمانی که ۱۶ سال بیشتر نداشت، به ریتینگ ۲۷۰۰ دست پیدا کرد که باعث شد پس از «وی یی»، دومین بازیکن جوان در تاریخ شود.
او استاد بزرگ شطرنج و رتبه ی ۱۲ جهان است.
او همچنین رتبه ی ۱ جهان در رده ی جونیور (زیر بیست سال) است.
در دسامبر ۲۰۱۹ وقتی که تیم ایران برای شرکت در رقابت های بین المللی شطرنج اعزام شد، به حریف اسرائیلی خورد. او به همین دلیل اعلام کرد که دیگر با نام و پرچم کشور ایران در مسابقات شرکت نخواهد کرد.


افتخارات علیرضا در سطح ملی

او در سال های ۱۳۹۴ و ۱۳۹۷ قهرمان شطرنج ایران شد.
در سال ۱۳۹۴، هنگامی که تنها ۱۳ سال داشت، احسان قائم مقامی را شکست داد. قائم مقامی اولین استاد بزرگ شطرنج ایران است. 
علیرضا در سال ۱۳۹۷، با سن ۱۴ سال و ۱۰ ماه توانست عنوان "استاد بزرگ شطرنج ایران" را کسب کند. بدین ترتیب او توانست رکورد جوانترین کسی که این عنوان را داشته است را از آن خود کند.
این عنوان پیش از این در اختیار پرهام مقصودلو با ۱۶ سال و ۱ ماه سن بوده است.
اما علیرضا به همین عنوان بسنده نکرد.
او در سال ۱۳۹۸ در سوپر لیگ ترکیه ۱۰ برد و ۳ تساوی کسب کرد و توانست به ریتینگ ۲۷۰۰ برسد و در نتیجه نخستین «سوپر استاد بزرگ تاریخ شطرنج ایران» لقب گرفت.


افتخارات فیروزجا در سطح بین المللی

فیروزجا اولین شطرنج‌باز ایرانی‌ست که توانست به دور سوم جام جهانی شطرنج راه پیدا کند. او در سال ۲۰۱۹ راه خود را به این دور از رقابت ها باز کرد. قبل از فیروزجا، «پرهام مقصودلو» و «محمد امین طباطبایی» توانسته بودند به دور دوم جام جهانی شطرنج راه یابند و برای ایرانیان افتخار‌آفرینی کنند.
فیروزجا در دور سوم جام جهانی، در برابر «دینگ لیرن» قرار گرفت. در آن زمان، دینگ نفر سوم رنکینگ جهانی و شانس اول قهرمانی رقابت‌های جام جهانی بود‌. دو بازی اول آن‌ها، تساوی در پی داشت. این دو بازی در بخش «شطرنج استاندارد» انجام گرفت. اما در رقابت‌های شطرنج سریع، دینگ توانست ۲–۰ برنده ی بازی شود و به مرحله ۱/۸ نهایی جام جهانی راه یابد.

بازی با پرچم فیده

در دی ماه سال ۱۳۹۸ به دلیل اینکه ایران، تیم مردان را به مسابقات سریع قهرمانی جهانی نفرستاد، علیرضا تصمیم گرفت تا با پرچم فیده (فدارسیون جهانی شطرنج) در این رقابت ها شرکت کند. اتفاقی ناخوشایند که پیشتر برای «سعید ملایی» در رشته جودو رخ داده بود.
با این وجود، علیرضا فیروزجا در این مسابقات بعد از «مگنوس کارلسن» قرار گرفت و با کسب امتیاز ۱۰.۵ نائب قهرمان این رقابت ها شد.
پس از این مسابقات علیرضا از تصمیماتی که برای آینده داشت، اطلاع داد. او از امکان حضورش در بازی های آینده، تحت پرچم فرانسه خبر داد؛ که اخیرا بعد از دو سال به طور رسمی به وقوع پیوسته است.

مقامات ورزش ایران به دلیل حضور امین «طباطبایی» و «پرهام مقصودلو» در برابر حریفان اسرائیلی، تیم ملی مردان را به رقابت ها اعزام نکرد و علیرضا فیروزجا هم به همین دلیل تصمیم گرفت آینده ی خود را در دستان خویش بگیرد و زیر پرچم فیده، آزادانه به رقابت بپردازد.

خبر تغییر تابعیت علیرضا فیروزجا و نائب قهرمانی او زیر پرچم فیده، بازتاب گسترده ای در رسانه ها داشت و سر و صدای زیادی به پا کرد. اما حتی همین سر و صدا هم نتوانست مسئولین ورزشی را از خواب خوش بی توجهی به استعدادهای ملی بیدار کند. 
در ادامه ی این جنجال ها، «نایجل شورت»، نایب رئیس فدراسیون جهانی شطرنج، در توئیتر خود نوشت: «تبریک به فیروزجا برای نقره خارق‌العاده‌اش. شرم بر همه آن هایی که در پی از بین بردن دوران حرفه‌ای او هستند.»

این جوان با‌ استعداد ایرانی در حال حاضر که من این مطلب را برای شما مینویسم تنها ۱۸ سال دارد و در میان شطرنج‌بازان نوجوان جهان، با استعدادترین است.
اما مسیر موفقیت پیش روی او بسیار روشن است و چشم انداز بسیار خوبی دارد به طوری که عده ای او را رقیب اصلی «کارلسن» بر سر قهرمانی جهان میدانند.
اما همانطور که از قدیم هم گفته اند، کار نیکو کردن از پر کردن است. افتخارات حال حاضر علیرضا، برای او ساده به دست نیامده است. درست است که او جوانی نابغه با بهره ی هوشی بسیار بالاست، اما طبق گفته ی خود او، این نتایج درخشان، حاصل ۱۶ ساعت تمرین روزانه بوده است.

اما متاسفانه بسیار حیف است که جامعه ی ایرانی از علیرضا فیروزجا و افتخارآفرینی‌اش تحت پرچم ایران، محروم ماند. 
مسلما ترجیح خود او نیز بازی با پرچم زادگاهش و خاکش است اما شرایط جوری رقم خورده است که انتخاب استعدادهای ما بجای ماندن، رفتن شده است و کاش روزی برسد که مسئولین ورزشی‌مان، بیشتر قدر نخبه هایمان را بدانند و شرایط عمومی کشور هم برای حضور همگان مناسب باشد و استعدادهای بیشتری از دست ندهیم.